...................................................................

وقتی صحبت از جشنواره می شود یاد گذشته می افتم آن وقتها که  کودک یا نوجوان

بودیم واردوگاه میرزا کوچک خان میزبانمان می شد  اول شدن در مسابقات آمزشگاهی

 سراسر کشور چه حالی می داد....! نمی خواهم این رویای نوستالوژیک را در کسی

 بیدار کنم ولی من از آن سالها تا به امروز در هیچ جشنواره ای شرکت نکرده ام. 

به قول دوستی فقط باید  داورها بشناسندت  وگر نه کلاهت را باد می برد !!! 

 این هم به دسته بندی ها وجناح بندی های امروز ادبیات بر می گردد

این روزها مدام فکر می کنم روح زیبایی از کالبد هنر پر کشیده است! زیبایی را تنها

 می شود در هنر بومی دید تنها جایی است که پای آدم های کوتوله ی از خود راضی

 به آنجا نخورده ا آخر تمام کوتوله ها به جهانی شدن می اندیشند به جایزه ی نوبل!!!!

 ومستحیل شدن در یک جغرا فیای کوچک کفاف روح بزرگشان را نمی دهد!  کوتوله ها

می دانند اصالت یعنی چه! پس باید از همین جشنوارهها شروع کرد مهم نیست به چه

 قیمتی برگزیده شوی مهم این است که نامت تا مدتی در سایتها باشد.

ایوار از کجا شکل گرفت؟

ایوار عنوان مجله ادبی تخصصی بود  که در سالهای ۷۸-۷۹  به اتفاق دو سه نفر از

 دوستانم در انجمن ادبی خرم آباد به سر دبیری آقای ساسان والیزاده آن را چاپ

 می کردیم. ساسانِ یادش به خیر! خیلی زحمت کشید. گاهی اوقات تا چهار صبح

 در هومیان گرافیک روی مطالب نشریه  کارمی کرد. هم اکنون مشاور رئیس جمهور

 در امور مطبوعات است. برایش پایندگی وپیروزی آرزومندم. در شماره نخست نشریه

 فقط من، رضا صارمی وزیبا آزادی هیات تحریریه  بودیم. در شمارههای بعدی بسیاری

 از دوستان به ما پیوستند . ایوار بد جوری صدا کرد !!!! وبه عنوان یک حرکت پیشرو  رشک

 بسیاری از ادب دوستان را بر انگیخت. ما داشتیم کار خودمان را می کردیم. در زمانی

که بردن نام شاملو وگلشیری جرم به حساب می آمد ما از آنها یاد می کردیم به زیباترین

 شکل ممکن!!!تا اینکه رادیو اروپای آزاد ورادیو بی بی سی( بسیار فضولانه!  )از  ایوار به

 عنوان وزین ترین مجله ادبی کشور یاد کردند  که توسط یک مشت جوان پا برهنه اداره

می شود! وایوار متوقف شد.

البته  تا پیش از شکل گیری مرحله دوم انتخابات که من ُ هوشنگ حبیبی ُ وساسان عزیز

 عضو هیات امنای آن بودیم انجمن شکل سنتی ومنفعلی داشت و اگر زحمات یاران

 ارزشمندی چون مرحوم :مجتبی ایمانی ُ مسعود مرادی وخشایار طولابی نبود، به همان

 شکل منفعل باقی می ماند... !!! پس از تعطیلی ایوار نخستین همایش استانی شعر ایوار

 توسط بنده (در اسفند ماه۷۹) برگزار شد واین حرکت منجر به برگزاری جشنوارههای  بعدی

 با نام ایوار و به شکل سراسری شد باز هم اگر ساسان نبود که قضایا را کنترل کند شاید

همان سالها هم سر نوشت جشنواره اخیر رخ می داد ... آن روزها فقط دغدغه یمان

 ادبیات بود !!! از خودمان مایه می گذاشتیم تا جایی که خستگی رمق از تنمان می گرفت

 ولی حالا چه!!! در ایوار اخیر هدف بر گزار کنندگان چه بود؟ آیا آنها هدف پیشین ما را دنبال

 می کردند؟اگر این گونه بود چرا  به متولیان نخستین  حرکت  بی حرمتی کردند بلکه بی اعتنایی!!!! وهیچ گونه راهکار ی را از پیش کسوتان مطالبه نکردند؟

شاید اگر برگزار کنندگان از من یا از یکی دوستانم به عنوان متولیان نخستین ایوار دعوت

 می کردند کاسه کوزه یشان را  به هم می ریختیم واجازه نمی دادیم  سطح کیفی جشنواره

 تا این حد نزول کند!!!

در مرحله نخست داوری خود بانیان جشنواره بدون مشورت دست به قلم برده وبسیاری از

 شاعران طراز اول وگاها برگزیدگان خط سوم را حذف فرموده بودند!!! بنابراین  داوری مرحله

پایانی هم باید طوری شکل می گرفت که خانم  یا آقای فلانی برگزیده شوند!!!

ما خشت خشت ایوار را با خون دل بنا کردیم تا کوتوله ها بر فراز آن بایستند وبر ادبیات

پدری کنند وحتی از فرستادن کارت دعوت به ما خود داری نمایند... آنها نمی دانند تا به

 حقیقتی ذست نیافته باشی شاعر نمی شوی وخودکامگی مانع از دست یافتن به

حقیقت است...!

غبار بود به غیر از غبار یادم نیست

غبار بود ولی انفجار یادم نیست

من از تمام تونلهای خسته رد شده بود

ولی هنوز سقوط از قطار یادم نیست

کدام ساعت مشرق ؟کدام دریاچه؟

کدام یار ؟کدامین قرار ؟یادم نیست!

از  آن کلاغ که انگار عاشقم شده بود

به غیر باوری از قار قار یادم نیست

مجال نشئگی از حد گذشته بود انگار

که برد وباخت بعد از قمار یادم نیست...